Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια που ΄χε βγει μια ταινία με τον Τζιμ Κάρεϊ πρέπει να ήταν και λεγόταν "Θεός για μια εβδομάδα". 

Δεν είμαι πολύ σινεφίλ για να συγκρατώ σχετικές λεπτομέρειες και βασικά ούτε που θυμάμαι αν την είδα ολόκληρη ή αν είχα δει κανά απόσπασμα ή και μόνο το τρέιλερ.
Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η κεντρική ιδέα της που και αυτή αχνά την θυμάμαι. Ένας τύπος έχει αποκτήσει με κάποιον τρόπο θεϊκές ικανότητες και φυσικά το διασκεδάζει και προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί. Σύντομα καταλαβαίνει ότι τα πράγματα - όπως συχνά συμβαίνει σε τόσες και τόσες περιπτώσεις - δεν είναι όπως φαίνονται και λίγο αργότερα, καθώς καλείται να πραγματοποιήσει αμέτρητες και τις περισσότερες φορές πλήρως αντικρουόμενες απαιτήσεις, του φεύγει το τσερβέλο.
Τον φαντάζομαι αυτόν τον τύπο, να του ΄λεγαν "κοίτα θα ΄σαι θεός, αλλά μιας και δεν τα κατάφερες με τα αιτήματα όλου του ντουνιά, θα περιοριστείς μόνο στους οπαδούς του Άρη και για να ΄χεις ακόμα πιο ήσυχο το κεφάλι σου, θα περιοριστείς σε θέματα μπάσκετ".
Καλή φάση θα ΄λεγε ο δικός σου, σκεπτόμενος ότι εύκολα κουλαντρίζεται αυτή η φάση, σαν τι να θέλουν τώρα οι οπαδοί μιας ομάδας, τα ίδια θα θέλουν όλοι τους, στο κάτω κάτω... "όλοι Άρης είναι....".
Ε, ρε πλάκα που θα πάθαινε, μόλις θα πήγαινε να κάνει τα ταλέντα του πράξη. Χειρότερη από την προηγούμενη.
Πέντε, έξι, επτά χρόνια, θα άκουγε μια φωνακλάδικη μερίδα (μειοψηφική, πλειοψηφική μη με ρωτάτε δεν είμαι δημοσκόπος, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι εκείνοι που τσιρίζουν και ακούγονται πολύ, δεν σημαίνει ότι ντε και καλά είναι πάντα οι περισσότεροι σε ένα πλήθος εκφάνσεων της δημόσιας ζωής) να του απευθύνεται λέγοντάς του "κάνε Θεέ μου να μείνουν οι οπαδοί μέχρι το κάγκελο, κάνε να το βουλώσουν οι σύνδεσμοι, κάνε η άποψη των οργανωμένων να πάψει να έχει βαρύνοντα ρόλο στις ενδοσυλλογικές εξελίξεις, κάνε αυτός ο εξ Ελβετίας ορμώμενος σωτήρας μας να ΄χει τα χέρια του λυμένα να κάνει ό,τι γουστάρει στην "επιχείρησή" του, στο κάτω κάτω δική του είναι, όποιος θέλει κριτική ας βρει τα "φράγκα" να πάρει τις μετοχές και να κάνει εκείνος κουμάντο, κάνε να πάψουν να υπάρχουν σε αυτό το σωματείο γενικές συνελεύσεις, λέσχες, ερασιτέχνης γιατί όλα αυτά μας κατέστρεψαν τόσα χρόνια γι΄ αυτό δεν βρισκόταν ένας νοικοκύρης λεφτάς να πάρει την ομάδα να την πάει ψηλά, κάνε να μετατραπούμε όλοι σε καθώς πρέπει θεατές που απλώς θα χειροκροτάμε στις νίκες και θα το βουλώνουμε στις ήττες και γενικότερα στις στραβές".
Θεός όπως θα ΄ταν ο ήρωάς μας, θα τα ΄ξερε όλα και θα αναρωτιόταν όσο να πεις γιατί τόσο μένος (όχι σε πρόσωπα, σε πρόσωπα πάει κι έρχεται, πρόσωπα είναι, προσωπικές αντιζηλίες δημιουργούν, αν και δεν νομίζω οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων στον Άρη μια προηγούμενη περίοδο να είχαν ανοίξει "προσωπικούς λογαριασμούς" με όλη αυτή τη φωνακλάδικη μερίδα. ωστόσο δημόσια παρουσία είχαν, εξηγήσιμη και η φθορά) γιατί τόσο μένος λοιπόν απέναντι σε αντιλήψεις, πρακτικές, διαδικασίες που ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ, ό,τι και να ακολούθησε ήταν αυτές που είχαν κρατήσει τον Σύλλογο στη ζωή όταν εκείνος έβλεπε τον χάρο με τα μάτια του έπειτα από την -Κοντομηνάδικης προέλευσης- Καρακιτσοσερπανική λαίλαπα.
"Όπως και να ΄χει, δε χαλάω εγώ χατίρι" θα τους έλεγε. Ό,τι μου ζητάτε θα το κάνω. Θέλετε ανέλεγκτη και ασύδοτη λειτουργία ιδιοκτήτη - κλειδοκράτορα, την έχετε. "Επειδή όμως ως θεός βλέπω και το μέλλον, σας προειδοποιώ από τώρα, μην τολμήσετε σε περίπτωση που έρθουν στραβές να ΄ρθείτε να μου ζητάτε τα αντίθετα και τίποτα κάνε θεέ μου τώρα που άλλαξα γνώμη, να γυρίσουν με ένα τσακ τα μυαλά του κόσμου στην παλιά μαχητική νοοτροπία, κάνε τον κόσμο να ξυπνήσει από τον λήθαργο και να "πάρει κεφάλια", κάνε τον σύνδεσμο -που τώρα... ξαφνικά και καλά... τον αγαπάτε, αλλά εγώ ως θεός ξέρω τις μύχιες σκέψεις σας και γι΄ αυτό το θέμα - να πάψει να σταματά μέχρι το κάγκελο στο οποίο εμείς με τις φωνάρες και τις τσιρίδες μας τον περιορίσαμε και λοιπά".
Ε, τώρα που το... μέλλον ήρθε, τώρα που τα "φύγε χτες", οι ατέλειωτες σειρές εμφατικών θαυμαστικών σε κάθε πρόταση, οι "μπούλοι", οι υπαινιγμοί για... δυναμικές λύσεις, οι διαδικτυακοί λεονταρισμοί είναι το ψωμοτύρι της τρέχουσας φωνακλάδικης μερίδας (που δεν θα μου ΄κανε εντύπωση αν διαπίστωνα ότι η σύνθεσή της δεν έχει αλλάξει δραματικά, αλλά κυρίως κάποιοι Μανωλιοί φόρεσαν τα ρούχα τους αλλιώς) ε, εντάξει, μέχρι και ο θεός της ιστορίας μας θα μας σκυλοβαριόταν.
Και πιθανώς να ΄λεγε "κοιτάτε παιδιά, η αμνησία είναι μια ασθένεια. Αν μου ζητούσατε να σας τη θεραπεύσω, πολύ ευχαρίστως - ως θεός- να το έκανα. Η επιλεκτική αμνησία όμως από την οποία εσείς υποφέρετε δεν είναι πάθηση. Είναι προϊόν της ελεύθερης βούλησής σας και στην ελεύθερη βούληση ούτε ο Θεός μπορεί να επέμβει. Τη διαλέξατε, λουστείτε την".
ΥΓ1: Ό,τι κι αν λέει η παραπάνω ιστοριούλα, δεν αποπροσανατολιζόμαστε από το γεγονός ότι το κάρο είναι βαθιά βουτηγμένο στη λάσπη. Άιντε αφήστε τα παλιά, ξεχάστε ότι πρέπει να ξεχαστεί και σηκώστε σιγά σιγά τα μανίκια να το βγάλουμε πριν να ΄ναι πολύ αργά. Από εμάς περιμένει, δεν νομίζω να υπάρχει πια καμιά διαφωνία επ΄ αυτού.
ΥΓ2: Το κυρίως πρόβλημα δεν είναι ο Λάσκαρης. Είναι η... "Λασκαρίτιδα". Το μεγάλο μπλέξιμο δεν είναι ο συγκεκριμένος "επενδυτής". Είναι η "επενδυτίτιδα"...
                                                                                                   Aris Boca Oaka Calderon  

Posted by
Aris Retro 1914

Αυτή η φωτογραφία με τον νεαρό πιτσιρικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό που λέμε "όλα τα λεφτά", γιατί σίγουρα υπάρχει θέμα.
Γαλουχημένοι από τους ίδιους τους γονείς, οι πιτσιρικάδες μας που συχνά πυκνά βλέπουμε να "κρέμονται" πάνω στο κάγκελο, αποτελεί αυτό που λέμε έναν άνεμο αισιοδοξίας γεμίζοντας τη ψυχή μας με απέραντη Αρειανοσύνη!
Ίσως ο πιτσιρικάς να μην καταλαβαίνει και πολλά πολλά από εξιγυάνσεις, δικαστήρια, λαμογιές, Γ' Εθνικές και όλα αυτά που "μαστίγωσαν" και ανάγκασαν τον Θεό του Πολέμου να αγωνίζεται (προς το παρόν) σε χαμηλότερες κατηγορίες.
Εμείς όμως που καταλαβαίνουμε πολύ καλά, έχουμε την ιερή υποχρέωση να ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ σ'αυτούς τους πιτσιρικάδες έναν ΑΡΗ αντάξιο, μεγάλο και τρανό, που μέσα στην ίδια τους τη παιδική ψυχή διακατέχονται όλα τα όνειρα για ένα διαφορετικό μέλλον γεμάτο τίτλους και διακρίσεις.
Τι και αν "πατήσαμε" πλέον τα 40 χρόνια της ζωής μας, "γεράσαμε" μέσα στα τσιμέντα του Χαριλάου και σ'άλλα πέταλα της Γης...
Τι και αν δεν είδαμε τίτλο εμείς οι "πρεσβύτεροι", τι και αν φάγαμε στη μάπα τα "πέτρινα" χρόνια, τι και αν ήπιαμε το πικρό ποτήρι των υποβιβασμών, τι και αν "τσαλακώθηκε" η ψυχή μας με τους 4 χαμένους τελικούς...
Κάνουμε τη καρδιά μας πέτρα κάθε Κυριακή, εκεί στα δύσκολα, για να επαναφέρουμε ΟΛΟΙ μαζί μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρέα που είμαστε, τον ΑΡΗ μας εκεί που πραγματικά του ανήκει η θέση του, στη φυσική του θέση!
Για τα παιδιά μας, για τους πιτσιρικάδες μας, για τη νέα γενιά που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και που δεν αξίζει κανένα από αυτά τα παιδάκια να περάσουν ό,τι περάσαμε εμείς, αλλά να "γεμίσουν" αύριο μεθαύριο την οπαδική τους οντόντητα με μεγαλεία και θριάμβους!
Μόνο τότε, όταν κάποια στιγμή περάσουν τα χρόνια και ασπρίσουν τα μαλλιά μας, θα αναλογιστούμε ότι ΚΑΝΑΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ απέναντι στους εαυτούς μας, απέναντι στον ΑΡΗ μας αλλά κυρίως απέναντι στην επόμενη νέα γενιά που βλέπουμε με δέος και ανατριχίλα να "ξεπροβάλλει" πάνω στα κάγκελα του θρυλικού Χαριλάου.

Posted by
Aris Retro 1914

Ενα… εξωγήινο μικρόβιο εντοπίστηκε σε λίμνη στις ΗΠΑ και η NASA το ανακοίνωσε σήμερα, 2 Δεκεμβρίου του 2013.
Σαν σήμερα, το 1979 είχαμε την εντύπωση κι εδώ στην Ελλάδα πως εντοπίσαμε ένα εξωγήινο ον σε ένα γήπεδο μπάσκετ!
Τελικά ήταν ένας “κανονικός” άνθρωπος και το όνομά του ήταν Νίκος Γεωργαλής. Κατά κόσμον, Νίκος Γκάλης.
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1979 ο Νίκος Γκάλης,ο Θεός του μπάσκετ,προσγειώθηκε στην Ελλάδα και ξεκίνησε η απογείωση.
Ηταν η μέρα που έπαιξε το πρώτο του επίσημο παιχνίδι με τη φανέλα του AΡΗ.
“Oσοι ασχολούνται με το μπάσκετ πρέπει να πληρώνουν… Γκαλόσημο”, είχε πει ο Γιάννης Ιωαννίδης.Τελικά πολλοί πλούτισαν λόγω Γκάλη,αλλα κανείς δεν πλήρωσε και το ελληνικό μπάσκετ βγήκε τελικά χαμένο.
Ο Γκάλης πήρε,αλλά και έδωσε πολλά στον ελληνικό αθλητισμό.Πλέον,δεν αποτελεί ενεργό μέλος του ελληνικού μπάσκετ,παρά μόνο Ιστορία του. Πως να αντέξει, άλλωστε, ο… καλλιτέχνης όλη αυτή τη μιζέρια;

Πόσοι από εσάς πιστεύετε στον Θεό;Πόσοι από εσάς πιστεύετε σε κάποιον Θεό;
Πόσοι από εσάς πιστεύετε,τέλος πάντων,σε κάτι ανώτερο;Λογικά είστε αρκετοί.Ωστόσο,πιο θεϊκό από το ανθρώπινο δεν μπορεί να υπάρξει.
Για την ακρίβεια,ο άνθρωπος είναι μια θεϊκή οντότητα,με θετικά κι αρνητικά,με πάθη και λάθη,με ικανότητες και τάσεις αυτοκαταστροφής,με «εγώ» και «εμείς», με «ναι» και «όχι», με ίσως και πρέπει, με γέλιο και κλάμα κ.ο.κ.
Εάν,όμως,δεχθούμε τη θεϊκή μας υπόσταση,τότε γιατί γίνονται διακρίσεις;Γιατί δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε πυρηνικοί
φυσικοί,αθλητές,αστροναύτες,συγγραφείς,ποιητές,ζωγράφοι;Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να διαφέρουν μεταξύ τους;
Η απάντηση ίσως βρεθεί εάν δογματοποιήσουμε τη θεϊκή υπόσταση του ανθρώπου.Τότε μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ακόμη μεταφυσικό συμπέρασμα,τον όρο «εκλεκτός».Δηλαδή ο άνθρωπος που ήρθε σ' αυτή τη γη με σκοπό να κάνει το κάτι παραπάνω.Να ηγηθεί.Να οδηγήσει τους υπόλοιπους εκεί που οι ίδιοι ίσως να μην έχουν φανταστεί ποτέ.Όπως έκανε ο Νίκος Γκάλης,ο «μεγάλος εκλεκτός» του ελληνικού αθλητισμού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Η περίπτωση του «Νικ» είναι μοναδική στα παγκόσμια χρονικά.
Ποτέ άλλοτε,ένας μόνο άνθρωπος δεν κατάφερε να δώσει τόσα πολλά σε μία χώρα,«μιλώντας» μόνο με τη... δουλειά του.Ναι,το μπάσκετ ήταν η δουλειά του Γκάλη.Αλλωστε,ήταν ο πρώτος που το παραδέχθηκε δημόσια,δεχόμενος την κριτική των «γνωστικών».Όπως,επίσης,ήταν ο πρώτος που ξερίζωσε από τον ελληνικό σβέρκο τη μιζέρια της πρόσκαιρης ικανοποίησης,όταν μετά τον ημιτελικό του '87 με τη Γιουγκοσλαβία και σε ερώτηση εάν αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη στιγμή του Ελληνικού μπάσκετ, απάντησε...«μέχρι την επόμενη».
Στη δική του λογική,ικανοποίηση σήμαινε απαρέγκλιτα κορυφή.Οτιδήποτε παρακάτω ήταν αποτυχία.Παράλογη λογική θα πουν κάποιοι.
Ίδιον των μεγάλων,των ηγετών και των πρωταθλητών θα διατρανώσουμε εμείς.
Τρία στοιχεία,που στον «Νικ» περίσσευαν και τον έκαναν να ξεχωρίσει,να αποκτήσει σφοδρούς εχθρούς,αλλά και ακαταφρόνητους υποστηρικτές.Για (εμάς) τους τελευταίους,ήταν απλά ο «μεγάλος εκλεκτός».Ο άνθρωπος που πήρε στις πλάτες του ένα ολόκληρο έθνος και το ανύψωσε εκεί που δεν είχε φτάσει ποτέ. Και το έκανε μόνος του...

Επειδή, όμως, ξεκινήσαμε από το τέλος,δεν σημαίνει πως ξεχνάμε το ξεκίνημα...
Ο Νίκος Γκάλης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1957 στο Νιου Τζέρσϊ της Ν. Υόρκης και ήταν το τελευταίο από τα 4 παιδία του Γιώργου  και την Στέλλας  Γεωργαλή,που κατάγονταν από τη Ρόδο και είχαν βρεθεί ως μετανάστες στον Νέο Κόσμο.
Ο μικρός Νίκος είχε κλίση στον αθλητισμό και ασχολήθηκε αρχικά με το φουτμπόλ και στη συνέχεια με την πυγμαχία (κάτω και από την καθοδήγηση του πατέρα του που ήταν πυγμάχος στα νιάτα του).
Ωστόσο,η κυρά Στέλλα,που δεν άντεχε να τον βλέπει χτυπημένο και σιχαινόταν το μποξ, τον... ανάγκασε να στραφεί στο μπάσκετ. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στο κολέγιο SEATON HALL, όπου δεν άργησε να δείξει το ταλέντο του στο σκοράρισμα. Αποτέλεσμα;
Την περίοδο 1978-79, στο 4ο έτος των σπουδών του, αναδείχθηκε 3ος σκόρερ του NCAA με 27,5 πόντους μ.ο. πίσω μόνο από τους Μπερντ και Μπάλντερ.
Επόμενο βήμα το ΝΒΑ. Αν και σταρ του κολεγιακού, επιλέχθηκε μόλις στον 4ο γύρο και το Νο 68 από τους BOSTON CELTICS. Βέβαια, στάθηκε άτυχος, καθώς τραυματίστηκε στο πόδι και έμεινε εκτός αγωνιστικής δραστηριότητας για 2 εβδομάδες.
Όμως, η μεγαλύτερη ατυχία του ήταν πως είχε μάνατζερ τον Bill Manon, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν απασχολημένος με το μεγάλο του αστέρι, την Νταιάνα Ρος (έκανε την πρώτη της προσπάθεια για σόλο καριέρα).
Η αξία του μπορεί να μην εκτιμήθηκε από το ΝΒΑ αλλά η φήμη του έφτασε στην πατρίδα των γονιών του και έτσι δεν άργησε το «κυνήγι» από την μεγάλες ομάδες της Αθήνας Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, καθώς και τον ΑΡΗ
Τελικά, νικητές αναδείχθηκαν οι κίτρινοι της Θεσσαλονίκης, που με τις προσπάθειες του προέδρου τους, Μενέλαου Χατζηγεωργίου και του εφόρου της ομάδας  Γιώργου Τσιλιγγαρίδη,έπεισαν τον Γκάλη να έρθει στην Ελλάδα και εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας.
Το πρώτο συμβόλαιο υπογράφτηκε στις 16/10/1979, ενώ το ντεμπούτο στο Ελληνικό πρωτάθλημα έγινε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου με αντίπαλο τον Ηρακλή. (2 Δεκεμβρίου)
Για την ιστορία το σκορ έληξε 79-78 υπέρ του ΑΡΗ και ο Γκάλης σημείωσε... μόλις 30 πόντους, αλλά με πολύ άσχημα ποσοστά.
Μάλιστα, αρχικά αμφισβητήθηκε στη χώρα μας,λόγω του ύψους του,αλλά ταυτόχρονα έκαναν τρομερή εντύπωση, τόσο οι αθλητικές του ικανότητες όσο και η αφοσίωση του να προπονείται μόνος του επί ώρες, «κληρονομιά» των χρόνων του κολεγίου και του πείσματος για αποδείξεις...

Posted by
Aris Retro 1914

Αντικρύζοντας τη φώτο μπορεί να αντιληφθεί και ο πιο αδαής το Μεγαλείο αυτού του Συλλόγου που λέγεται ΑΡΗΣ !
Εναν Σύλλογο που κάποιοι τόλμησαν και αποπειράθηκαν να καταστρέψουν...
Ψόφο σε όλους αυτούς !!
Ο ΑΡΗΣ "κύριοι", εσείς που "λειτουργήσατε" εις βάρος σε αυτό που ΑΓΑΠΑΜΕ περισσότερο στο κόσμο (μαζί με Θρησκεία και Οικογένεια) και "καταπατήσατε" κάθε έννοιες και αξίες να ξέρετε ότι αυτός ο Σύλλογος θα βρεί μια μέρα το δρόμο του και θα οδηγηθεί εκεί που του αξίζει !!
Θα τον οδηγήσουν όλοι αυτοί που βλέπετε στη φώτο και ακόμοι περισσότεροι !!
Γιατί ο ΑΡΗΣ αποτελεί ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κοινωνικό φαινόμενο στη "δύσμοιρη" ελληνική κοινωνία αποτελώντας τη πιο λαμπρή αχτίδα φωτός !!
Συναρειανοί συσπειρωθείτε μεταξύ σας, αφήστε στην άκρη τις όποιες διαφορές και αντεκλίσεις έχετε, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Αρειανόμετρο για να δείχνει ο καθένας πόσο πιο "ψηλά" είναι από κάποιον άλλον...
Τις Άγιες μέρες φροντίστε να "φορτώσετε" μπαταρίες και από τη νέα χρονιά ΕΛΑΤΕ κοντά στο Σύλλογο όσοι έχετε "απομακρυνθεί"...
Έχετε "ξενερώσει" ναι, όμως ο ΑΡΗΣ για να φτάσει εκεί που του αξίζει θα πρέπει να "ενεργοποιηθούν" ΟΛΟΙ !!
Καλές γιορτές με υγεία και ευτυχία !!! (εκτός από τα λαμόγια που "κατασπάραξαν" ο,τι αγαπάμε και λατρεύουμε)

Posted by
Aris Retro 1914

29-8-1998

Το πάθος και η έκσταση ξεχείλιζε απ’ άκρο σ’ άκρο του Χαριλάου. 
Είχε έρθει η ώρα για τον ΑΡΗ να ανηφορίσει προς την Τούμπα. Ο κόσμος από νωρίς στους χώρους πέριξ του Ναού και οι οπαδοί έδιναν τα πρώτα συνθήματα. «εκεί ψηλά στης τούμπας το Χαρέμι…». 
Τα χρώματα παρέμεναν τα ίδια με αυτά του παρελθόντος και η αγωνία για την έκβαση του αγώνα διάχυτη. Οι πιο αισιόδοξοι ζητούσαν εκδίκηση για ένα κακό αποτέλεσμα του ΑΡΗ στο γήπεδο του με τον ίδιο αντίπαλο πριν από μερικά χρόνια. Η «μαύρη» χρονιά είχε παρέλθει, ο κ.Κοντομηνάς είχε ήδη αγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών και όλα ήταν έτοιμα.
Από την αγωνία κάποιοι εκ των 7500 «κομάντος» τους βιάστηκαν να ξεκινήσουν για τη μεγάλη πορεία που θα ξεκινούσε από την Παπαναστασίου και το Γήπεδο Χαριλάου. «Μην ξεκινάτε ακόμα. Σε λίγο θα περάσει από δω η ομάδα», φώναξε κάποιος και όλοι περίμεναν τη στιγμή. 
Η ομάδα έρχεται και τα χέρια ήταν ψηλά στον ουρανό. «Διαλύστε τους». 
Το λεωφορείο με την αποστολή φεύγει και   το κιτρινόμαυρο ποτάμι ξεκινά. Πλημμύρα κιτρινόμαυρη και ένταση. Όσο ανέβαιναν, όσο έφταναν πιο κοντά άρχιζε το πρώτο μούδιασμα. Συναισθήματα που παρέπεμπαν στο παρελθόν του ΑΡΗ, σε μια έδρα που είχε αλώσει ουκ ολίγες φορές και με το θράσος του Θεού του Πολέμου. 
Όλοι μπήκαν στις θύρες και περιμένουν. Η ομάδα βγαίνει να κάνει προθέρμανση και τα πρώτα συνθήματα ξαναπαίρνουν το λόγο. Έτσι για εμψύχωση και ψυχολογική ανάταση. Αλλά φαινόταν καθαρά. Γυάλιζε το μάτι τους. Δεν θα έχαναν με τίποτα εκείνη τη μέρα.

Ο διαιτητής σφυρά για τη σέντρα και όλα παίρνουν το δρόμο τους.   Ο ΑΡΗΣ, έχει μπει δυνατά και κάνει την πρώτη του κλασσική ευκαιρία με το Χαριστέα, αλλά ο Μιχόπουλος διώχνει σε κόρνερ. Δεύτερη ίδια ακριβώς φάση και ο πιτσιρικάς τσιμπά σαν την κόμπρα. 1-0!!! Πανζουρλισμός και φωτιά στην κιτρινόμαυρη εξέδρα. 
Ο προπονητής του παοκ Όλεγκ Μπλαχίν, εκνευρίζεται και βρίζει από τον πάγκο του. Άλλωστε από την τσαντίλα του εκείνη τη μέρα έφυγε με σπασμένο πόδι.  Ο δικός μας Γιώργος Φοιρός, ήσυχος παίζει το κομπολόι του και αναμένει. Το σκορ παραμένει για το ημίχρονο και πάμε για το δεύτερο.
Πάμε καλά και δυνατά. Ο Πανόπουλος ξεκινά κατεβασιά και δίνει τη μπάλα στον Κένεντι ο οποίος σκάει μια ντρίμπλα στον αμυντικό και τον αδειάζει. Φτάνει στη μικρή περιοχή και κάνει την παράλληλη μπαλιά. Δημιουργείται αναμπουμπούλα. 
Ο Φλόρες δεν μπορεί να σπρώξει μέσα τη μπάλα και ο Μιχόπουλος μπερδεύεται. Η μπάλα περνά κάτω από τα χέρια και ο Χαριστέας σαν από μηχανής Θεός βρίσκεται σε κενό τέρμα και 2-0!!! Χαμός!!! Αν και ο μικρός αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη ο Θεός της μπάλας είναι με τον ΑΡΗ.
Ο γηπεδούχος αν και μειώνει το σκορ, ο τερματοφύλακας του είχε άλλη γνώμη. Σε μια επιστροφή της μπάλας από αμυντικό προς το Μιχόπουλο όλα έμοιαζαν ρουτίνα.  Έλα όμως που βρίσκει αέρα και η μπάλα πάει στα δίχτυα; 3-1!!! Αποθέωση!!! «Μη σταματάς Μιχόπουλε…»

Η μία ευκαιρία χάνεται πίσω από την άλλη και το σκορ θα μπορούσε να είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις αν οι επιθετικοί του ΑΡΗ ήταν πιο προσεκτικοί στην τελική προσπάθεια. Σε μία ακόμα εκπληκτική φάση και μετά από έξοχο συνδυασμό των Φλόρες – Κένεντι ο τελευταίος βγάζει απέναντι στο τέρμα τον Πανόπουλο. 4-1!!! Σε ρυθμούς προπόνησης.
Οι 7500 Αρειανοί εκείνης της μέρας ένιωσαν την ηδονή που ο Θεός  του Πολέμου τους χρωστούσε για πολλά χρόνια. Ήταν μια μέρα που δεν θα ξεχάσει ποτέ κανείς, βλέποντας και την απέναντι κερκίδα να αδειάζει από νωρίς. Η συμπαράσταση αγαπητοί «φίλοι» προς την αγαπημένη μας ομάδα δεν περιορίζεται μόνο στις νίκες. Κυρίως επεκτείνεται στις ήττες και τις λύπες. Αυτή είναι η διαφορά μας.

Μετά τη λήξη του αγώνα οι παίκτες του ΑΡΗ κατευθύνθηκαν  στον κόσμο για τα επινίκια. Τρομερές στιγμές. Ανεπανάληπτες. Οι περισσότεροι πέταξαν προς τα εκεί τις φανέλες τους. Γιώργος Φοιρός: «Το χρωστούσαμε στον κόσμο μας. Τους ευχαριστούμε για την παρουσία τους. Αξίζει γι’ αυτό τον κόσμο να δίνει κανείς και την ψυχή του».

Την επομένη εκείνου του παιχνιδιού ο Ύμνος του ΑΡΗ, έπαιζε περίλαμπρα από τα μεγάφωνα του Χαριλάου.

Το αφιέρωμα στα παιχνίδια παοκ-ΑΡΗ δε σταματά φυσικά εδώ. Θ” ακολουθήσει η περίοδος όπου ο ΑΡΗΣ θα περάσει πολλά αγκάθια για να ξαναβρεί το δρόμο προς τη νίκη, στο γήπεδο της Τούμπας. Από το 1998 μέχρι και τις μέρες μας.

                                                                    Αριστοτέλης Δεληγιάννης                                                                 

Posted by
Aris Retro 1914

Το ποδόσφαιρο λατρεύεται ως κάτι το θεϊκό στην Βραζιλία. Τα μικρά παιδιά στις φαβέλες των μεγαλουπόλεων και στην παραλία του Ρίο ντε Τζανέιρο ζουν καθημερινά με ένα όνειρο. 
Να χωριστούν σε ομάδες, να φτιάξουν υποτυπώδη τέρματα, να βρουν μία μπάλα και να αρχίσουν να παίζουν. Όλα σχεδόν έχουν ένα και μοναδικό στόχο. Να ακολουθήσουν τα βήματα των ινδαλμάτων τους, να ξεκινήσουν μία επαγγελματική καριέρα και να πρωταγωνιστήσουν σε κάποιο από τα μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης.

Συνολικά 1169 Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές έχουν αφήσει την πατρίδα τους αγωνιζόμενοι σε ομάδες ολόκληρου του πλανήτη. Οι 871 από αυτούς, η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή, κάνουν καριέρα σε πρωταθλήματα της Ευρώπης. Δεν είναι ωστόσο όλοι όπως ο Κακά, ο Ρομπίνιο, ο Πάτο, ο Νταβίντ Λουίζ, ο Όσκαρ και άλλοι που αγωνίζονται στο κορυφαίο επίπεδο λαμβάνοντας τεράστιους μισθούς και κάνοντας μια ζωή γεμάτη πολυτέλεια.
Ο Κλέιτον Σοάρες ντο Νασιμέντο, όπως είναι το πλήρες όνομά του, είναι ένας από τους… άλλους Βραζιλιάνους που αγωνίζονται στην Ευρώπη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παίζει στην IF Φουγκλαφιόρουρ, ομάδα ενός χωριού των 1,500 κατοίκων των Νήσων Φαρόες. Με τα 22 γκολ που σημείωσε με τη φανέλα της IF ο 33χρονος Βραζιλιάνος επιθετικός αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην κατηγορία οδηγώντας την ομάδα του στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα του εγχώριου πρωταθλήματος.
Ο Νασιμέντο αγωνίζεται σε ομάδες των Φαρόες την τελευταία δεκαετία και είναι ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος δεν ζει από την μπάλα. Πως θα μπορούσε άλλωστε από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο στους Νήσους Φαρόες βρίσκεται σε ερασιτεχνικό ή ημιεπαγγελματικό επίπεδο. Τα ελάχιστα χρήματα που παίρνει δεν του φτάνουν προκειμένου να ζήσει τον ίδιο, τη γυναίκα του και τον 13χρονο γιό τους που ζουν πίσω στο Ρίο της Βραζιλίας. Έτσι δουλεύει σε ένα εργοστάσιο συσκευασίας ψαριών, με την αλιεία να αποτελεί το κυριότερο είδος επαγγελματικής ενασχόλησης στους Νήσους.
«Δουλεύω κάθε μέρα για έξι ώρες από τις εννιά το πρωί μέχρι τις τρεις το μεσημέρι και προπονούμαι πέντε μέρες την εβδομάδα από τις έξι το απόγευμα και έπειτα μετά τη δουλειά. Έφυγα από τη Βραζιλία για οικονομικούς λόγους, για να βρω μια καλύτερη ζωή. Ήταν σημαντικό. Η γυναίκα μου με ακολούθησε στα Φαρόες και έμεινε για επτά χρόνια, αλλά μετά έφυγε με τον γιό μας για τη νότια Ισπανία και τον περασμένο χρόνο γύρισαν πίσω στο Ρίο», τονίζει ο Νασιμέντο στην εφημερίδα Guardian.
Σε μία άλλη κρύα χώρα της Βόρειας Ευρώπης, στη Φινλανδία, ο Βραζιλιάνος Ράφαελ αγωνίζεται με τη φανέλα της Λάχτι. Αυτός τουλάχιστον μπορεί να βγάζει τα προς το ζην χωρίς να χρειάζεται να κάνει δεύτερη εργασία, ωστόσο τα χρήματα τα οποία λαμβάνει από το ποδόσφαιρο ξέρει πως δεν θα του φτάσουν για μια ζωή με αποτέλεσμα μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας να σκεφτεί με τι θα μπορέσει να ασχοληθεί. «Αγωνίζομαι καθαρά σε επαγγελματικό επίπεδο εδώ, αλλά δεν έχω σκεφτεί τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. 
Αυτό ήταν πάντα το όνειρό μου, να γίνω ποδοσφαιριστής. Μετά από κάποια χρόνια όμως, όταν θα κρεμάσω τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια, θα πρέπει να βρω μια άλλη δουλειά, αλλά ακόμα δεν γνωρίζω τι ακριβώς», αναφέρει ο Ράφαελ στην ίδια εφημερίδα.
Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και πέντε Βραζιλιάνοι, οι Έντισον Λουίς ντο Σάντος, Ροντόλφο Σοάρες, Άντερσον Μέντες Ριμπέιρο, Τζάκσον Λίμα και Μαρσέλο Μαριάνο Ντίας οι οποίοι αγωνίζονται πολύ νοτιότερα, στη Χιμπέρνιανς της Μάλτας. 
Η προσαρμογή τους εκεί ήταν σαφώς πιο εύκολη από τη στιγμή που το μεσογειακό κλίμα είναι πιο κοντά σε αυτό της πατρίδας τους. «Όταν κάποιος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής έρχεται στο νησί της Μάλτας, αμέσως ερωτεύεται αυτή τη χώρα. Αισθάνεται ασφάλεια ότι μπορεί να δουλέψει και να μεγαλώσει την οικογένειά του εδώ. Το σπίτι τους το πληρώνει ο σύλλογος, όπως και τους παρέχει αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους. Ο μισθός τους είναι γύρω στα 1,500 με 2,000 ευρώ τον μήνα», υπογραμμίζει ο γραμματέας του μαλτέζικου συλλόγου Στέφεν Αμπέλα.
Από τους 800 και πλέον Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, είτε πρωτοκλασάτα είτε σε ημιεπαγγελματικό και ερασιτεχνικό επίπεδο, τα ποσοστά με βάση τη θέση που αγωνίζονται είναι μοιρασμένα εκτός από τη θέση του τερματοφύλακα. Μόλις 5% από αυτούς υπερασπίζονται τα γκολπόστ ενώ το υπόλοιπο 95% μοιράζεται σχεδόν ισόποσα σε άμυνα, κέντρο και επίθεση.
Το γεγονός μάλιστα της εξόδου των ταλέντων από το ποδόσφαιρο της χώρας δεν προβληματίζει καθόλου τους Βραζιλιάνους, από τη στιγμή που όλη στη Βραζιλία γνωρίζουν πως το να παίξεις στην Ευρώπη αποτελεί όνειρο όλων των παιδιών που θέλουν να πραγματοποιήσουν ποδοσφαιρική καριέρα. «Είναι πλέον αποδεκτό ότι υπάρχουν τόσο πολλοί παίκτες που ξεκινούν την καριέρα τους εδώ και εν συνεχεία φεύγουν για την Ευρώπη ή οπουδήποτε αλλού. 
Κανείς δεν διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι πολλοί παίκτες αναζητούν την τύχη τους έξω από τη Βραζιλία. Κάθε τρεις και λίγο ένα μεγάλο ταλέντο φεύγει», επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Τζον Κότεριλ, δημοσιογράφος και σχολιαστής του τηλεοπτικού δικτύου Globo.
othersidefootball.com

Posted by
Aris Retro 1914

Ο ΑΡΗΣ, συμπληρώνει στις 25 Μαρτίου 2014, 100 χρόνια ζωής. 
Στον προεδρικό του θώκο έχουν "καθήσει" πολλοί πρόεδροι εκ των οποίων κάποιοι έχουν διατελέσει "καπετάνιοι" ολόκληρου του συλλόγου. Του Α.Σ. ΑΡΗΣ!!!
Διοίκησαν έτσι τα τμηματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλευ, πόλο, στίβο, κολύμβηση κτλ. 
Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μ. Κυδωνάκης(1914-1916) και ο τελευταίος της προπολεμικής περιόδου ο Μ.Ματθαίου(1938-1941). 
Κατά τα πρώτα έτη της μεταπολεμικής περιόδου πρόεδρος διετέλεσε ο Ιωάννης Αγγέλλου για να τον διαδεχτεί το 1967-1969 ο Κλεάνθης Βικελίδης. 
Σαν σημαντικότερη προσφορά καταγράφεται αυτή του Νίκου Καμπάνη τις περιόδους, 1969-1970, 1970-1972, 1973-1974, 1975-1976. Από το 1977 και μετά ο πλέον πετυχημένος πρόεδρος ήταν ο Μενέλαος Χατζηγεωργίου, τόσο για το ποδοσφαιρικό τμήμα όσο και για τον πολυνίκη μπασκετικό ΑΡΗ!!! Κυρίως βέβαια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος εκείνου που αποτέλεσε την αφορμή για τον ερχομό του Νίκου Γκάλη στην Ελλάδα. 
Όταν οι Α.Σ. μετεράπηκαν σε ανώνυμες εταιρίες, σε ΠΑΕ, ΚΑΕ κτλ, ο ΑΡΗΣ άλλαζε προέδρους σαν τα πουκάμισα, σε μεγαλύτερο βαθμό στην ΠΑΕ. 
Κάλλεν,Μαραβέλιας, Ιωαννίδης, Δασυγένης, Τζενεράκης, Δεδέογλου, Ηλιάδης, Τσαρούχας, Γράντας, Σπύρου, Πολιτάκης, Μπουτοβίνος, Παναγούλιας, Ματθαίου, Σκόρδας, Αθανασιάδης και τώρα ξανά Ηλιάδης. 
Δεν θα εξετάσουμε κατά πόσο επιτυχημένος ήταν ο καθένας, ούτε βέβαια και τα πολλά λάθη που διέπραξαν εις βάρος του ΑΡΗ!!!Άλλωστε αυτό φαίνεται από τη συχνότητα που οι εκάστοτε πρόεδροι, έβρισκαν με την ταχύτητα του φωτός τον αντικαταστάτη τους. 
Εκεί που θα έπρεπε να σταθούμε είναι η λέξη Θεσμός! 
Όσον αφορά την έννοια του προεδρικού θώκου στον ΑΡΗ. Ακούγεται συχνά και από αρκετούς δημοσιογράφους, παραγωγούς ραδιοφωνικών εκπομπών, εφημερίδες και ιστοσελίδες, το κατα πόσο είναι ανάγκη ο Αρειανός να στηρίζει το συγκεκριμένο "Θεσμό". 
Είναι αυτό το σημείο γραφικότητας, όπου βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς αυτοί που ξεχνούν πως ο ΑΡΗΣ δεν είναι σύλλογος παραγωγής προέδρων, αλλά αθλητικό σωματείο. 
Ο μοναδικός άνθρωπος σε όλο τον κόσμο που εκπροσώπησε τον ΑΡΗ, με κανόνες, λειτουργίες, οράματα, σχέδιο, αποφάσεις, με πολιτική υπόσταση τον ΑΡΗ ήταν ο Νίκος Καμπάνης. Από εκεί και ύστερα το χάος. Ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για να μπορέσουν οι επόμενοι να θεωρήσουν την "καρέκλα" τους θεσμό για να τους σέβεται ο κόσμος. 
Αλίμονο αν αποκαλούμε τον "θεσμό" Νίκο Καμπάνη, όπως τους σύγχρονους καρεκλοκένταυρους με τον ίδιο τρόπο. Στον ΑΡΗ, έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι το "ουδείς αναντικατάστατος" δεν ισχύει. Το 99% των προσώπων που έχουν διοικήσει τον ΑΡΗ, από το 1980 και μετά ήταν αναλώσιμοι. 
Στη σύγχρονη εποχή οι θεσμοί έχουν καταλυθεί. Ειδικά σε ένα σύλλογο όπως ο ΑΡΗΣ, που έχει περάσει τα πάνδεινα. Ειδικότερα από τους προέδρους του. Ο δήθεν "θεσμός" δεν είναι δυνατόν να στέκεται εκεί και να περιμένει αυτόν που θα κάτσει πάνω του και θα περιμένει να διοικήσει τον ΑΡΗ. 
Η δημοκρατικότητα δεν ισχύει στα μεγάλα κλαμπ που πασχίζουν από τίτλους. Τρανά παραδείγματα αυτά της Μπαρτσελόνα και της Ντόρτμουντ με τις τεράστιες ιδιαιτερότητες τους. Η μεν Μπαρτσελόνα είναι μία ομάδα που εκπροσωπεί το έθνος της Καταλονίας, με όλα τα παρελκόμενα της ανεξαρτησίας, του έμμεσου "πολέμου" με την Καστίλλη και του κράτους της Μαδρίτης. 
Η δε Ντόρτμουντ πριν καταφέρει αυτά που έχει σήμερα, πήρε Τσάμπιονς Λιγκ και δάνειο από τη μεγάλη της εχθρό Μπάγερν Μονάχου η οποία αποζητά τον ανταγωνισμό, για να είναι η ίδια ανταγωνιστική στην Ευρώπη. 
Οπότε λοιπόν δεν μπορεί κανείς να στηρίξει με τρανταχτά επιχειρήματα που μπορούν να πείσουν ένα Λαό, όπως του ΑΡΗ, πως σχέδια τύπου Λέσχης ευσταθούν και μπορούν να δίνουν λύσεις. Από τη στιγμή μάλιστα που ο ΑΡΗΣ δεν έχει πάρει τίτλο από το 1970!!!
Για να διατηρήσεις τελικά την έννοια ενός θεσμού, αν μπορούμε να τον αποκαλούμε έτσι, πρέπει να έχεις δημιουργήσει πριν τις συνθήκες, να βρεθεί ο κατάλληλος για να τον εκπροσωπεί επάξια με όλες τις απαραίτητες παραμέτρους και με αποτελέσματα. 
Τα τελευταία χρόνια στην ΠΑΕ, ο ΑΡΗΣ, διοικείται από 4 Προέδρους!!!
Ο ένας είναι πρώην, ο δεύτερος της Λέσχης είναι ο μεγαλομέτοχος, ο τρίτος είναι εκλεγμένος από τον δεύτερο και ο τέταρτος εκλέγεται κι αυτός από τα μέλη του μεγαλομετόχου και από το σύνολο των υπόλοιπων τριών . 
Ο πρώτος έφυγε και πλέον δεν υπάρχει, ο δεύτερος που αντικαταστάθηκε αντικατέστησε μέσω εκλογικών δημοκρατικών διαδικασιών τον τρίτο και ο τέταρτος αντικαταστάθηκε από αυτούς που έδιωξαν τους προηγούμενους τρεις!!!!! 
Ποιος από τους τέσσερις είναι ΘΕΣΜΟΣ;
Κ-Α-Ν-Ε-Ν-Α-Σ!!!! 
Γιατί πολύ απλά για να είσαι θεσμός πρέπει να σε σέβονται. Πείτε μου ποιον σεβάστηκε ο Αρειανός κόσμος αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος, φίλαθλοι, οπαδοί,πολιτικοί, σωματεία, τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια;
Ποιος από αυτούς που έκατσαν στον "θεσμό" σεβάστηκαν αυτήν ακριβώς την έννοια;
Ποιος από αυτούς τους "θεσμούς" σεβάστηκε τον ΑΡΗ;
Ο ΘΕΣΜΟΣ, είναι ένας γιατί υπάρχει 100 χρόνια και μέσα από τα σπλάχνα του γέννησε ανθρώπους με ήθος που τον αγαπούσαν, γέννησε αθλητές που τον τίμησαν, γέννησε ΘΕΟΥΣ που τον προστάτεψαν και τον πήγαν στα ουράνια, γέννησε "ΘΕΣΜΟΥΣ" που έγραψαν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία. 
Το ξέρετε το όνομα του;
ΑΡΗΣ λέγεται και πρέπει να είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ!!!
Θα κλείσω με τον τελευταίο "Θεσμό" που ευτύχησε να έχει ο ΑΡΗΣ και ένα "ρητό" του που έκανε έναν ολόκληρο ΛΑΟ ν' ανατριχιάσει. 
"Για ένα τέτοιο σύλλογο αξίζει κανείς ακόμα και να πεθάνει". 
Νίκος Καμπάνης, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ του ΑΡΕΩΣ!!!
                                                                                        Αριστοτέλης Δεληγιάννης

Posted by
Aris Retro 1914

Πάει καιρός από τότε που ένιωσα για πρώτη φορά τη διαφορετική χροιά που προσέφερε ο ΑΡΗΣ στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Είχα την ευτυχία να μένω στην περιοχή εκείνη όπου το χρώμα ήταν κιτρινόμαυρο. ΧΑΡΙΛΑΟΥ!!!
Όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει ο σύλλογος που φέρει το Θεό του Πολέμου στο στήθος, γνωρίζουν και τι ακριβώς προσφέρει εδώ και έναν αιώνα στους κατοίκους της Νύμφης του Θερμαικού. 
Μία ολόκληρη πόλη που πολλές φορές έφτασε να βρεθεί μπροστά σε μεγάλους θριάμβους, στιγμές δόξας και υπέρμετρης χαράς και περηφάνιας, μια πόλη που δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται!!!
Το χρωστά κατά πολύ μεγάλο ποσοστό στον ΑΡΗ, τον οποίο "γέννησε" για να της δίνει αυτό που της λείπει στη καθημερινότητα της. Φτωχομάνα από τα παλιά τα χρόνια, είχε μόνο λίγες ελπίδες για να αλλάξει και να βρεθεί ψηλά. 
Η μεγαλύτερη της ελπίδα ήταν αυτός ο μέγας σύλλογος!
Η Θεσσαλονίκη λατρεύει το ποδόσφαιρο. Βρίσκεται μέσα στον ανατολίτικο χαρακτήρα της. Μέσα στην καρδιά της, στο "είναι" της!
Όταν πριν από ένα αιώνα μία παρέα στην περίοχή Βότση δημιουργούσε αυτόν τον Αθλητικό Σύλλογο μία μόνο σκέψη κυριάρχησε.
Πως θα κάνουμε τα παιδιά μας να ονειρεύονται;
Με την καθαρότητα της ψυχής, με το θάρρος της καρδιάς, με το σθένος του σώματος, μα πάνω απ' όλα με την περηφάνια και την πίστη προς τον ΑΡΗ και τους ανθρώπους του. 
Οι πρώτοι τίτλοι έδωσαν χαρά και υπόσταση στον ΑΡΗ. Τα παιδιά του δεν κέρδισαν γιατί κάποιος τους το επέβαλε. 
Οι φίλοι του δεν χάρηκαν γιατί αυτό που αγαπούσαν τους χάρησε κάτι που τους έκανε μονάχα να νιώσουν μεγάλοι. 
Κέρδισαν γιατί η νίκη, έδωσε το δικαίωμα στην πολή αυτή να αλλάξει.
Να φύγει από τη μιζέρια, τη γκρίνια, πολλές φορές από τη φτώχεια, την ανυπομονησία και την κακαβουλία. 
Συνέχισε για πολλά ακόμη χρόνια και οι πιστοί φίλοι της ομάδας την ακολούθησαν ακόμα και στις πιο αξεπέραστες 
λύπες. Κανείς όμως δε μεμψιμοιρούσε. Δεν απέδωσε ευθύνες στο διπλανό του. 
Παρά μόνο περίμενε υπομονετικά την επόμενη στιγμή του μεγαλείου.
Η συμπεριφορά αυτή ήταν αμοιβαία τόσο από τους αθλητές όσο κι από τους οπαδούς ή τα μέλη του συλλόγου. 
Έτσι τα πράγματα εξελισσόταν πιο εύκολα. 
Όταν ήρθε η ώρα να χτιστεί το γήπεδο όλοι έτρεξαν να βοηθήσουν. Ανιδιοτέλεια!!!
Ο Ναός έγινε σπίτι μας. Έδωσε το χώρο όπου θα μεγαλουργούσε η ομάδα με τους πολεμιστές της. 
Που θα έδινε κύρος στην πόλη. Νέα όνειρα, νέες δόξες, νέοι που θα τιμούσαν τη φανέλα, φίλαθλοι που θα στήριζαν με κάθε τρόπο την όποια προσπάθεια χωρίς να ζητούν ανταλάγματα. 
Ουσιαστικά, οι Θεοί δε λατρεύονται μόνο, ενίοτε διχάζουν. 
Δεν έχει μεγάλη σημασία όταν γίνεται κάτι καλοπροαίρετα. Αλλά ότι και να έγινε σημασία έχει να μένει πίσω και χωρίς να αποτελεί ανάμνηση. 
Τα όνειρα ΄μπορούν να γίνονται πραγματικότητα αρκεί να τα κυνηγάμε. Ο ΑΡΗΣ πάντοτε και με κάθε ευκαιρία έκανε την πόλη αυτή γνωστή στα πέρατα της Γης. Με κάθε τρόπο. Είτε γιατί κέρδιζε τίτλους, είτε μέσω της λατρείας που έδιχναν οι οπαδοί του.
Δεν έχει στόχους, όταν δεν μπορεί να ονειρεύεται. 
Όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται ο ΑΡΗΣ έχει στην ιδιοσυγκρασία του το όνειρο του Μεγαλείου. Χωρίς να έχει ποτέ στη σκέψη του να το καταφέρνει με υπόγεια μέσα. Αυτό το γνωρίουν όλοι. Φυσικό είναι κάποιοι αυτό, να το ζηλεύουν και ακόμα χειρότερα να το φθονούν. 
Αυτό μας κάνει να διαφέρουμε. Να ξεχωρίζουμε. Κανείς από εμάς δεν θα ήθελε να δει κάτι που κατακτήθηκε με δόλια μέσα. Όσο και να το απαιτούν κάποιες στιγμές οι περιστάσεις. 
Το μαγικό άγγιγμα είναι αυτό που θα μας κάνει να του το ανταποδίσουμε κάθε φορά που ερχόμαστε να τον δούμε. 
΄Ποτέ δεν θα πάψουμε να νιώθουμε πως οι πρόγονοι του θρυλικού ΑΡΕΩΣ, είναι εκεί και οδηγούν προς τον σωστό δρόμο. Είτε αυτό θα γίνει κάποτε είτε όχι. 
Με το ταλέντο, την περηφάνια, την ψυχή και την καρδιά μας θα φτάσουμε ψηλά. 
Όποτε κι αν γίνει αυτό, στα 100 χρόνια ή στα 200. 
Εμείς δεν θα πάψουμε ποτέ να ονειρευόμαστε. 
Γιατί μέχρι σήμερα πολλά μας έχουν πικράνει, πολλά μας έκαναν να θυμώσουμε, να φωνάξουμε να κλάψουμε. 
Όμως βλέπουμε πως τα όνειρα μας αργά ή γρήγορα θα μας δώσουν χαρά και το χαμόγελο που λέιπει. 
Δίνοντας χρόνο στους άξιους ανθρώπους, στα "δικά" μας παιδιά μέσα στο γήπεδο που φέρει το όνομα ενός μαχητή του ΑΡΕΩΣ("Κλεάνθης Βικελίδης"), θα αντιληφθούμε το ΜΕΓΑΛΕΙΟ μας!!!

Αριστοτέλης Δεληγιάννης

Posted by
Aris Retro 1914

Eπιτέλους είναι γεγονός και κυκλοφορεί!! 
Το βιβλίο των 100 χρόνων του ΑΡΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ πήρε σάρκα και οστά μετά από μακροχρόνια και 
κοπιαστική -προσωπική- εργασία από έναν φίλαθλο-οπαδό του Συλλόγου.
Κάτι που έπρεπε ήδη να κάνει ο επίσημος ΑΡΗΣ (πραγματικά απορίας άξιο), αυτό το βιβλίο αποτελεί μια ακόμη «γροθιά», μια ακόμη απόδειξη αγάπης και αφοσίωσης για το τι μπορεί να καταφέρει ο απλός φίλαθλος σε σχέση με αυτούς που είναι ανίκανοι να πραγματοποιήσουν το αυτονόητο...
Το βιβλίο με την επωνυμία «Την Καρδιά αν Ρωτήσεις Ποτέ…» αποτελεί έναν φόρο τιμής για τους ανθρώπους που φόρεσαν την ιερή κιτρινόμαυρη φανέλα και αγωνίστηκαν μ'αυτήν από το 1914 εώς σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες και την απόκτηση του βιβλίου των 100 χρόνων μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα aris.re πατώντας εδώ 

1914-2014 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΗΣ 

Posted by
Aris Retro 1914

Την Τρίτη 7 του Μάη 2013 οι 35 και άνω απανταχού της χώρας κηδέψαμε τη νιότη μας. 
Την ώρα που η φανέλα με το Νο 6 υψωνόταν στο κέντρο της Κολυμβήθρας του Σηλωάμ των μεγάλων του ευρωπαϊκού μπάσκετ για κοντά μια 10ετία, την νιώθαμε σαν σάβανο να τυλίγεται πάνω από τη χαμένη μας νιότη.
Και τι δε θα έδινε ο καθένας από εμάς τους πιστούς της μπασκετικής μασονίας (πριν γιγαντώσει και γίνει κίνημα) να γυρίζαμε το χρόνο πίσω για μια Πέμπτη απόγευμα, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες στις φιλόξενες σκάλες του Αλεξανδρείου από τις 18:00, να περιμένουμε να ανοίξουν οι πύλες και να πάρουμε θέση για την παράσταση που άρχιζε στις 21:45.
Αλήθεια ποια παράσταση απανταχού της Γης άντεξε τόσα και τόσα χρόνια με τον ίδιο πρωταγωνιστή και τα ίδια σκηνικά;
Ποιο κοινό αδημονούσε ποτέ για την επόμενη πριν καν τελειώσει αυτή που έβλεπε αποσβολωμένο να εκτυλίσσεται μπροστά του;
Ποια συνήθεια (Πέμπτη βράδυ γήπεδο ή μπροστά στην τηλεόραση, Σάββατο μεσημέρι τα ίδια) άντεξε τόσα χρόνια χωρίς να γίνει ποτέ ρουτίνα; Πώς να εξηγήσεις στα παιδιά σου ότι καμιά φορά ο κόσμος κλαίει χωρίς να ξέρει αν είναι από χαρά ή από λύπη, από περηφάνια ή από αναπόληση;
Τα μπλουζάκια που φόρεσαν τα παιδιά του τωρινού ΑΡΗ μετά το φιλικό με τη ΛΙΜΟΖ έλεγαν: «Νίκο σ’ ευχαριστούμε».
Αν ήταν λιγότερο αλτρουιστές, τα παλικαράκια θα έγραφαν στις μπλούζες τους: «Νίκο κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε με την αφίσα σου πάνω από το κεφάλι μας». Ποια άλλη αφίσα άντεξε τόσα χρόνια σε παιδικά δωμάτια, ακόμα και όταν αυτά έπαψαν να είναι παιδικά;
Νίκο, εσύ που έλυνες τους γρίφους σε κάθε αγώνα απάντησέ μας: πειράζει που προχθές λυπόμασταν που τώρα πια τα παιδιά μεγαλώσανε;
Πειράζει που ήμασταν και λίγο θλιμμένοι στη γιορτή σου; Από προχθές είμαστε πια σίγουροι ότι στο γήπεδο να χτυπάς την μπάλα δε θα σε ξαναδούμε, όσο και αν το θέλαμε από τη μέρα που έφυγες και ακόμα πιο σίγουροι ότι θα ζεις για πάντα εντός μας.
Θα είσαι η περηφάνια, η μαγκιά, το παράσημο της γενιάς μας . Η πιο τρανή απόδειξη ότι δεν πήγε χαμένη.
You did it always your way, Nick
                                                                                                                  Σπύρος Χριστοφορίδης

Posted by
Aris Retro 1914

Ο Παναθηναϊκός είναι ο αντίπαλος του ΑΡΗ στον τελικό της 19ης Φεβρουαρίου του κυπέλλου μπάσκετ καθώς επικράτησε του Ολυμπιακού μέσα στο ΣΕΦ με 67-77.
Και τώρα το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι... που θα γίνει ο μεγάλος τελικός;
Ήδη "φήμες" αναφέρουν ότι επικρατέστερη πόλη (και πάλι!!!!!) είναι το Ηράκλειο που αν τελικά επιβεβαιωθεί δε θα αποτελεί και... έκπληξη!
Ναι, όσο πιο μακρυά "στείλουν" τον ΑΡΗ να διεκδικήσει το τρόπαιο, τόσο το καλύτερο για τους ιθύνοντες της ΕΟΚ και τους "προφέσορες" του ελληνικού μπάσκετ...
Γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι "δε θέλουν" τον κόσμο του ΑΡΗ και τη δυναμική του, "δε θέλουν" μαζική μετακίνηση φοβούμενοι επεισοδίων, "δε θέλουν" να διεξαχθεί τελικός επί ίσοις όροις και πολλά άλλα που τις επόμενες μέρες ίσως βγούν απλά στην επιφάνεια με τις όποιες "αστείες" δικαιολογίες...
Είναι εύλογο ότι η ΚΑΕ ΑΡΗΣ θα πρέπει να κινήσει ό,τι περνάει από το χέρι της για ίση μεταχείρηση!!
Αυτή τη φορά, στη "φωλιά του λύκου", σε "πρασινοκρατούμενες" περιοχές και πολύ μακρυά από τη Θεσσαλονίκη ΔΕΝ πρέπει να διεξαχθεί κανένας τελικός!
Υπάρχουν κλειστά γήπεδα, άρα υπάρχει και λύση...
Υπάρχει το Κρατικό της Πυλαίας ή το ΣΕΦ που είναι ουδέτερες έδρες μεγάλης χωρητικότητας.
Ας προκύψει μια κλήρωση και όχι  ορισμός...
Εν έτει 2017 είναι αστείο μια διοργανώτρια αρχή ή ένα Κράτος ή μια Πολιτεία όπως θέλετε πείτε το, να ΜΗΝ μπορούν να προστατέψουν, να διαφυλάξουν και να εγγυηθούν μετακινήσεις οπαδών μέσα στο εσωτερικό της χώρας με τη πιθανότητα επεισοδίων...
Κλειστά γήπεδα τύπου Ηρακλείου, Ξάνθης ή ακόμα και της Λάρισας ας τα έχουν να τα χαίρονται για τίποτα διοργανώσεις τζούντο ή πάλης...
Το "έγκλημα" απλά ΔΕΝ πρέπει να επαναληφθεί όπως 3 χρόνια πρίν, στο φαντασμαγορικό κλειστό «Δυο Αοράκια» της Κρήτης που στις κερκίδες του γηπέδου βρέθηκαν μόνο μαθητές...............
...............Το νου σας "κύριοι"...

Posted by
Aris Retro 1914

Ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε από τον παοκ στο «Nick Galis Hall» με 76-77 τερματίζοντας στη 4η θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, σε μια άκρως πετυχημένη αγωνιστική χρονιά κάνοντας την υπέρβαση (βάσει μπάτζετ και ρόστερ).
Στον ΑΡΗ δε χωράνε δάκρυα, ούτε μιζέρια, ούτε και κλάψα, επειδή ο Αυτοκράτορας δε μπόρεσε να τερματίσει πιο πάνω από τον... φιλοξενούμενο παοκ...
Άλλωστε το ταβάνι για τον ΑΡΗ δεν είναι να... πέρασει τον παοκ αλλά η κατάκτηση της κορυφής!
Η έλευση του κ.Νίκου Λάσκαρη σηματοδοτεί νέα εποχή στη Ναυαρχίδα του Συλλόγου και πλέον οι επόμενες κινήσεις για οικονομική εξυγίανση, πλάνο επόμενης χρονιάς 
και μεταγραφές βρίσκονται προ των πυλών.
Ο ΑΡΗΣ παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής χρονιάς μπόρεσε και φάνηκε ανταγωνιστικός, πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις και εν τέλει 
τα κατάφερε να μπεί «σφήνα» στη τετράδα του πρωταθλήματος κερδίζοντας ομάδες με μεγαλύτερο μπάτζετ (αεκ, ολυμπιακός, παοκ).
Ο Αυτοκράτορας δείχνει να πατάει σε γερές και υγειείς βάσεις, και βήμα βήμα μπορεί την επόμενη αγωνιστική χρονιά να κάνει την επόμενη μεγάλη υπέρβαση! 
Ήδη η... διοργανώτρια αρχή «ταρακουνήθηκε» και αυτό φάνηκε από την εξοντωτική τιμωρία των τεσσάρων αγωνιστικών κεκλεισμένων των θυρών...
Ο ΑΡΗΣ σηκώνει και πάλι το ανάστημα του σιγά σιγά και ευχή όλων στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο είναι η επόμενη μέρα να φέρει τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού μπάσκετ 
και πάλι σε μονοπάτια επιτυχιών, διακρίσεων και γιατί όχι και τίτλων!
Ας κάνουμε λοιπόν υπομονή και ας αφήσουμε τους διοικούντες και τον νέο επενδυτή να βαδίσουν πάνω σε αυτά τα δεδομένα.

Posted by
Aris Retro 1914

Μια βδομάδα ηρεμίας στον ΑΡΗ...
Τόσο κράτησε στην αγαπημένη μας ομάδα αυτή η ηρεμία που επιζητούσε ο κόσμος της ομάδας μετά από πολλά χρόνια "φαγωμάρας" και "παιχνιδιών" ανάμεσα σ'αυτούς που με διακαή πόθο "διεκδικούσαν" μια θέση στα κοινά του Συλλόγου για ευνόητους λόγους...
Τελικά το "μέλι" είναι υπεραρκετό και ο ΑΡΗΣ σαν γωνία μαγαζί διεκδικείται από "κυφήνες" και "βασίλισσες"...
Μια βδομάδα που κύλησε ήσυχα, με τον Γιώργο Γαλανό να "ηγείται" της ΠΑΕ προσπαθώντας με τη στήριξη της πλειοψηφίας του κόσμου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα προκατόχων του που άφησαν την ομάδα σε κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Περικοπές σε προσωπικό, πληρωμές σε παίκτες και τεχνικό επιτελείο, ανακοινώσεις μεταγραφών, συσπείρωση του κόσμου, πώληση αρκετών διαρκείας, είναι μερικά από τα "έργα και ημέρες" της πολύ σύντομης παραμονής του Γιώργου Γαλανού στο τιμόνι του 
"καπετάνιου" που ο ίδιος θέλησε να οδηγήσει...
Αποτέλεσμα αυτών, αν προστεθεί (βάσει θετικού κλίματος) και η εύκολη νίκη επί της Καστοριάς, στην οποία το "Κλεάνθης Βικελίδης" μάζεψε όσο κόσμο θα μαζέψουν όλες οι ομάδες σε όλα τα παιχνίδια τους ολόκληρη τη χρονιά, τότε μιλάμε για μια επιτυχημένη "συνταγή" η οποία μόνο στον ΑΡΗ θα μπορούσε να "χαλάσει", πραγματικά παγκόσμια πρωτοτυπία!!
Δεν τασσόμαστε υπέρ κανενός προσώπου, προέδρου ή διαχειριστή, όμως ήταν κάτι παραπάνω από φανερό και δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ άρχισε να πορεύεται με μια σχετική ηρεμία στο δύσκολο και δύσβατο δρόμο για την επιστροφή του στα μεγάλα σαλόνια.
Κανένας δεν αντιλέγει ότι ο ΑΣ ΑΡΗΣ δε δικαιούται το αυτονόητο και το ποσοστό που μπορεί να του αναλογεί, όμως αυτό το περίεργο "μνημόνιο" που ήδη τέθηκε επί τάτηπος δείχνει να "καταστρέφει" ό,τι χτίστηκε τις τελευταίες μέρες και αυτό το πληρώνει για ακόμα μια φορά ο ίδιος ο ΑΡΗΣ και η ποδοσφαιρική ομάδα.
Τελικά δε πρόκειται να ηρεμήσουμε ΠΟΤΕ!!!

Posted by
Aris Retro 1914

Ο ΑΡΗΣ δίνει το πρώτο παιχνίδι της ιστορίας του στη Γ' Εθνική Κατηγορία απέναντι στη Καστοριά (14/09,17:00) και όσο τραγικό και αν ακούγεται στο φίλαθλο κοινό του, δυστυχώς είναι η πραγματικότητα.
Είναι το αποτέλεσμα των καρεκλοκένταυρων και των απατεώνων που "έπαιξαν" τα δικά τους "παιχνίδια" απέναντι σε έναν λαό που το μόνο το οποίο ήθελε όσο τιποτε άλλο ήταν διακρίσεις, τίτλους και δίψα για τη κορυφή.
Όλοι αυτοί που με την "ενασχόληση" τους με τα κοινά του ΑΡΗ "λήστεψαν" όχι μόνο τη τσέπη του Αρειανού οπαδού αλλά και τα ίδια του όνειρα!
"Γλυώδεις" προεδρίσκοι, "επαγγελματίες" οπαδοί, "σάποιοι" μανατζαρέοι κατακρεούργησαν το ποδοσφαιρικό τμήμα φτάνοντας το με μαθηματική ακρίβεια στα χαμηλότερα σκαλοπάτια του ελληνικού ποδοσφαίρου και ένα βήμα πρίν το χείλος του γκρεμού και τη διάλυση του.
Ο ΑΡΗΣ καλείται να μαζέψει τα "συντρίμια" του και να αναγεννηθεί  μέσα από τις στάχτες του...
Οι τελευταίες μέρες μοιάζουν με "σωσίβιο" εξυγίανσης και επανεκκίνησης όντας πλέον, ο ΑΡΗΣ καθαρός και μακρύα από τις "ύαινες" του παρελθόντος είναι έτοιμος να βαδίσει και να πορευθεί μαζί με τον περήφανο κόσμο του για την ολική επαναφορά!
Η διοίκηση του κ.Γαλανού δείχνει να πραγματοποιεί την υπόσχεση της με τις τελευταίες προσθήκες στο ρόστερ της ομάδας για το δύσκολο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής.
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο θρυλικό Χαριλάου όπου θα πρέπει όσο ποτέ άλλοτε να"πέσουν" τα τσιμέντα...
Κυριακή κοντή γιορτή που λέει και ο σοφός ο λαός μας...
Κυριακή πλέον δεν υπάρχουν ούτε ταβέρνες, ούτε καφεδάκια, ούτε ραντεβουδάκια, ούτε καναπέδες ούτε τίποτα!
Υπάρχει μόνο το γήπεδο και το "Κλεάνθης Βικελίδης" που θα πρέπει να "κοχλάζει" από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του κάθε αγώνα, ανεξαρτήτως ονόματος αντιπάλου και χωριού...
Από νωρίς εκεί αλάνια!!

Posted by
Aris Retro 1914

Ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ βιώνει ίσως τη χειρότερη περίοδο της ύπαρξης του απο το 1914 με την ομάδα να έχει ήδη υποβιβαστεί και τη διοικητική ανυπαρξία να συνεχίζει να "ταλαντεύει" σε τεντωμένο σχοινί τα πεπραγμένα.
Μοναδικός "διασώστης" της μαύρης ποδοσφαιρικής χρονιάς που ακολούθησε ο κόσμος της ομάδας, που στήριξε μέχρι τη τελευταία στιγμή με όλο του "είναι" τη προσπάθεια προς αποφυγή του μοιραίου!
Η αγωνιστική αδράνεια του καλοκαιριού δε πρέπει και δε μπορεί να σταθεί εμπόδιο για εφησυχασμό!
Κάποιοι -άσπονδοι εχθροί- έχουν ήδη "προδικάσει" το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ έχει πεθάνει γιατί δεν υπάρχει μοίρα στον ήλιο....
Λάθος κύριοι...
Ο ΑΡΗΣ θα πεθάνει μόνο όταν το επιτρέψουν οι οπαδοί του!
Γεμίστε τη ζωή σας με περισσότερο ΑΡΗ!
Οι ζεστές καλοκαιρινές μέρες που έρχονται θα πρέπει να είναι "γεμάτες" ΑΡΗΣ!!
Συσπειρωθείτε γύρω από τους συνδέσμους, βολτάρετε στους δρόμους της πόλης σας με τα κιτρινόμαυρα μπλουζάκια, γεμίστε τις παραλίες με λάβαρα, σημαίες, πετσέτες, διατρανώστε την ιδέα του ΑΡΗ οπου και αν βρίσκεστε!
Όλα τα παραπάνω δε θα λύσουν το "πρόβλημα" του ΑΡΗ σε καμοία των περιπτώσεων...
Όμως τα κύτταρα του Συλλόγου είναι οι ίδιοι οι οπαδοί του και αυτά τα κύτταρα θα πρέπει να είναι πάντα ζωντανά και ενεργά 365 μέρες το χρόνο!
Δείξτε παντού ότι ο ΑΡΗΣ είναι και παραμένει ζωντανός παρά την αρρωστημένη και νοσηρή -υπάρχουσα- κατάσταση που επικρατεί πίσω από τις πόρτες των γραφείων και τις διοικητικές καρέκλες!!
Μέχρι τότε, ραντεβού και πάλι στα τσιμέντα...

Posted by
Aris Retro 1914

Η ομάδα μας μπορεί τις τελευταίας δύο χρονιές να μην πρωταγωνίστησε αγωνιστικά, ωστόσο υπάρχει ένας τομέας στον οποίο η ομάδα μας ήταν, είναι και θα είναι πρωταθλήτρια: στην μάχη της κερκίδας. 
Οι οπαδοί του ΑΡΗ κατά την διάρκεια της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου αποτελούν τον φάρο που φωτίζει την μαυρίλα του ποδοσφαίρου μας. Έχουν κερδίσει κάθε μάχη και έχουν αναδειχτεί παγκοσμίως για την θέρμη και το πάθος με το οποίο υπερασπίζονται τα χρώματα του συλλόγου.
Ωστόσο το οργανωμένο οπαδικό κίνημα του ΑΡΗ έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό από τις επιλογές των διοικούντων του κατά τα περασμένα χρόνια. Η νέα γενιά του SUPER 3 προσπαθεί και αυτή να μαζέψει τα κομμάτια της και να αποδείξει πως έχει διακόψει κάθε δεσμό με τα άτομα που πλήγωσαν την ομάδα και τον σύνδεσμο.
Μέσα από την καταχνιά και την ομίχλη που σκεπάζουν τον θεό του πολέμου, ένα φως προσπαθεί να φωτίσει και να δείξει τον δρόμο. Μια ομάδα από «μπέμπηδες» προσπαθεί να βαδίσει επάνω στα ερείπια και να βρει τον δρόμο που χάραξαν οι οπαδοί του ΑΡΗ σε αυτά τα εκατό χρόνια της ύπαρξης του.
Εδώ και επτά μήνες ένα νέο γκρουπάκι εμφανίστηκε στο facebook. Το αποτελούν περίπου 40-45 παιδιά, μαθητές ως επί το πλείστον Γυμνασίου και μερικοί Λυκείου. Η ομάδα αυτή συνεχώς μεγαλώνει, δεχόμενη στις τάξεις της άτομα ίδιας περίπου ηλικίας από όλη την Ελλάδα. Το όνομα της είναι ARIS NEW GENERATION FANS. Και μόνο το όνομα τους δίνει ελπίδα για το μέλλον. 
Οι μικρoί αυτοί οπαδοί δίνουν τον δικό τους αγώνα για την προάσπιση του ονόματος του ΑΡΗ. Το πεδίο μάχης τους είναι, πέρα από το γήπεδο, το διαδίκτυο και το σχολείο. Λόγω ηλικίας μετά βίας θυμούνται πριν το 2009. Παρόλα αυτά έχουν προλάβει να ζήσουν την δόξα της Ατλέτικο, τον Κούπερ και το εκπληκτικό ρόστερ που είχαμε μέχρι το 2011. Η εφηβική τους ηλικία όμως στιγματίζεται από την κατάρρευση της ομάδας, από το 2012 και μετά. Πρόεδροι και παράγοντες που ζημίωσαν την ομάδα δεν είναι παρά απλά ονόματα για αυτούς. Αυτοί ξέρουν μόνο τον ΑΡΗ!
«Στόχος μας δεν είναι τα λεφτά η κάποιο αντάλλαγμα», λέει ένας εκ των πιτσιρικάδων, «Σκοπός μας είναι να πάμε τον ΑΡΗ εκεί που αξίζει και οπαδικά και σαν σωματείο. Θέλουμε να δείξουμε τι είναι ο ΑΡΗΣ στους μικρούς να τους κάνουμε να μην φοβούνται τίποτα και κανέναν. Δίνουμε συνάντηση σε κάθε εντός έδρας αγώνα και αφήνουμε όλοι μαζί τα λαρύγγια μας στο πέταλο για την ΚΑΨΟΥΡΑ ΜΑΣ. 
Δεν μας νοιάζουν τα like, θελουμε απλά να συσπειρώσουμε την νεολαία. Θέλουμε να δείξουμε σε παιδάκια 5 χρονών μέχρι 12 τι σημαίνει ΑΡΗΣ τι σημαίνει να ζεις με αυτή την ομάδα, να πηγαίνεις στο γήπεδο. Δεν ανήκουμε σε κανένα σύνδεσμο, είμαστε απλά ΑΡΗΣ. Εκτός από ότι πάμε όλοι μαζί σε κάθε αγωνιστική του ΆΡΗ, βγαίνουμε μαζί, είμαστε στους «δρόμους» για γκράφιτι του ΑΡΗ. 
Πριν λίγες μέρες επισημοποιηθήκαμε δημιουργώντας την σελίδα μας στο facebook και η υποστήριξη του κόσμου είναι μεγάλη. Είμαστε παιδιά από όλη την Ελλάδα, από Ορεστιάδα έως Κρήτη. Το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε στον κόσμο του ΆΡΗ όπως μας βγήκε και στο σλόγκαν που θα βάλουμε στα μπλουζάκια που θα κυκλοφορήσουμε είναι το εξής: «ΑΔΕΛΦΙΑ DON’T GIVE UP THE FIGHT»
Αυτοί ήταν οι μικροί αρειανοί, η νέα γενιά που πρόκειται να υπερασπιστεί τα ιδεώδη της ομάδας μας για τα επόμενα χρόνια. Κι αν κάποιος ισχυριστεί πως είναι πολύ μικροί, ας αναλογιστεί ότι 100 χρόνια πριν, μια παρόμοια παρέα από μαθητές, ίδρυσε τον ΑΡΗ μας.
                                                                                                                        Yellow Poster Gallery 

Posted by
Aris Retro 1914

Δε θα χρησιμοποιήσω ποτέ το σύνθημα που λέει «ΑΡΗ, θυμήσου μια ζωή μαζί σου». Είναι κάτι που θεωρώ αυτονόητο. 
Δε θα κλάψω, δε θα στενοχωρηθώ, δε θα λιγοψυχήσω,λίγο πριν τη μεγάλη μάχη και τον πόλεμο που με περιμένει. Πρέπει, είμαι αναγκασμένος να μπω στην πρώτη γραμμή κρούσης, στη νέα επίθεση που είναι ανάγκη να σχεδιάσω για να ξαναφτιάξω το όνομα που υπηρετώ. Ο ΑΡΗΣ, δεν είναι ούτε περίπτερο, δεν είναι ούτε μπακάλικο. Διότι ως τέτοιο λειτουργούσε τα τελευταία 34 χρόνια ακριβώς.
Ακολουθώ με πίστη όλα αυτά που πρεσβεύει, γνωρίζω τις διδαχές του, μαθαίνω την ιστορία του, υπηρετώ τις αρχές του. Δεν μπορεί να μου δώσει δύναμη κάτι άλλο, το οποίο ξέρω πως για να ρθει πρέπει να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου, σε όλα τα επίπεδα.
Τι να περιμένω λοιπόν από ένα μέλλον δύσκολο ν’ αναγνωστεί; Τι μπορώ να νιώσω, όταν ξέρω πως ο ΑΡΗΣ δεν θα είναι εκεί που ανήκει, εξαιτίας κάποιων των οποίων η ύπαρξη δε μας ενδιαφέρει;
Θα σας πω τι!!!
Τα πάντα!!!
Απλά περιμένω τη στιγμή!!! Έχουμε άλλα 100 χρόνια να καλύψουμε!!!Δε μας φτάνουν τα πρώτα…
Εγώ θα είμαι εκεί!!!
ΕΣΕΙΣ;;;
                                                                                                                          Αριστοτέλης Δεληγιάννης

Posted by
Aris Retro 1914